Welkom lieve Roan

Hij is er! Eindelijk! Na wat aanvoelde als een olifanten draagtijd, werd Roan geboren op 4 december 2019 via een geplande keizersnee. We wisten aan het begin van de zwangerschap dat het weer een keizersnee zou worden, gezien mijn eerste bevalling zo moeilijk verliep. En toch was het een totaal ander ervaring dan de eerste keer. Geen weeopwerkers, niet kunstmatig breken van de vliezen, niet mezelf in alle onvoorstelbare standjes vouwen om de baby in de juiste ligging te draaien en zeker geen plotse aankondiging van een spoedkeizersnee omdat de baby het moeilijk kreeg. Nee, alles verliep zoals gepland en wij hebben geen moment op ons nagels moeten bijten van de zenuwen. Nou ja, ik toch niet.

De ochtend van de bevalling zaten we met zijn drietjes aan de eettafel, ieder met zijn eigen gedachte bij ons bundeltje geluk. We hadden zo lang gewacht op dit moment en nu het eindelijk ging gebeuren, leken zelf de laatste minuten slakketraag voorbij te kruipen. We hadden Rynn belooft om meteen te bellen als zijn broertje er was, want die jongen leek het meest ongeduldige van ons allen. Vlak voordat ik samen met mijn man de deur uitwaggelde (want wandelen kon je het ook niet bepaald noemen), trok mijn schoonmoeder voor de laatste keer een gezinsfotootje met drie blij koppen erop, om zes uren later nog een foto te maken met drie blije koppen en één verfrommeld klein gezichtje.

Intussen is Roan al vier maanden bij ons en het is alsof het nooit anders is geweest. Elke dag toont hij meer en meer van zijn karakter. Mijn tweede blijmaker is een lachebekkie, nieuwsgierig, dol op zijn grote broer en loud as hell! God heeft mij gezegend met twee heel luide ventjes die graag babbelen. Bij Rynn is het over elke zichtbare auto-onderdeel en bij kleine Roan is het momenteel nog enkel gebrabbel, maar dan luid genoeg dat de kat zelf naar de kelder vlucht voor rust. Maar het kan nog luider hoor. With their powers combined zijn mijn twee schatten luid genoeg om hun oma in Suriname wakker te doen schrikken uit haar middagdutje.

Mijn kinderen lijken in karakter dus echt mijn evenbeeld en ook al zouden mijn trommelvliezen anders beweren, heb ik het niets liever. Sinds zijn komst hebben wij als gezin weinig gezeten en dat is zichtbaar geweest op de blog (sorry, not sorry). De berichten bleven de eerste maanden weg omdat wij ons boeltje hebben ingepakt en weer uitgepakt in een ander huis. Naast de berg aan verhuisdozen, moest ik de eerste maanden echt nog mijn draai vinden als mama van twee. Want het was in het begin best wel heftig en ik heb nu bakken meer respect voor mijn eigen mama. Maar alles heeft tijd nodig en ik ontdek steeds weer nieuwe mommy hacks om ons gezinsleven op wieltjes te doen lopen.

Enkele weken terug begon ik terug te werken en het verliep anders dan ik in gedachten had. In een normale situatie bracht ik Rynn naar school, Roan naar de oma of de opvang en reed ik op m’n dooie gemak naar het werk. Maaarrrrr… tante Rona had andere plannen dus zitten we met zijn viertjes al bijna een maand opgesloten in huis. De aangekondigde lockdown betekent voor ons, dat wij naast het thuiswerk ook een uitbundige kleuter en luidruchtige baby moeten entertainen. Hoe we dat nu klaarspelen? Geen idee! Aan het eind van de dag kan ik mij vaagjes herinneren hoe de dag juist verliep. Wanneer de kinderen rond acht uur beiden in bed liggen, ploffen we met een glas wijn in de zetel en vervloeken dat rotvirus. Daarna schenken we nog een glaasje vol moed en beginnen de volgende dag weer opnieuw. Ach het kan niet anders, maar we hopen stilletjes dat dit niet te lang meer duurt. Daarom ook een dringend verzoek aan een ieder om thuis te blijven en zich te houden aan de voorzorgsmaatregelen. Dan kunnen we over een paar maanden hopelijk weer genieten van elkaar.

02 comments on “Welkom lieve Roan

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *