Prodomisi.com is bijna twee jaar oud! Het is intussen een wild kleutertje dat met zijn handen overal zit. Na de langzame eerste stapjes, stort deze blog zich ongetemd in alles. Soms wekt die frustratie op, maar meestal (én gelukkig) worden de mensen er juist blij van. Nu en dan steekt er iemand braaf zijn vinger op en vraagt: “Waarom de naam Prodomisi? Waarom eigenlijk deze blog? Wat hebben we eraan?”. Geloof het of niet, maar deze vragen stromen vaker en vaker mijn inbox binnen. Perfect moment om hier antwoord op te geven.

De naam Prodomisi

In het Surinaams betekent prodo misi vrij vertaald: trotse vrouw. En gezien ik zelf Surinaamse ben, leek het mij vanzelfsprekend om een Surinaamse naam voor deze blog te bedenken. Het werd Prodo misi, vanwege het gevoel van trots dat elke Surinamer voor zijn land heeft. Nergens zijn de mensen zo vriendelijk, nergens koken zij zo lekker, nergers is de lucht blauwer dan in Suriname. En hoewel we keihard bewust zijn van de helse economische tijden die het land momenteel meemaakt, kloppen wij nog trots op onze borst: mi na wan djadja Sranaman.

Waarom Prodomisi.com

Het maakt niet uit als we in Suriname, Nederland, Amerika of België wonen. We blijven trotse Surinamers. Maar we worden soms (nee, vaak) met onze neuzen op de feiten gedrukt, dat niet iedereen weet waar of wat voor land Suriname is. En als ze een poging wagen om meer te weten over de Surinamers in België, stuiten die bij de zoekresultaten meteen op minder rooskleurige nieuwsartikels. Recordwaardige drugsvangst of illegaal verblijf scoren hoog bij de resultaten. Online maken we niet meteen een geweldige eerste indruk. Voor de Surinaamse gemeenschap in België probeert PM daarom die eerste indruk te verbeteren. Dit door meer positieve berichtgeving, meer inspirerende verhalen en een realistisch beeld over het leven in België als Surinamer. Want ook aan dat laatste is ergens behoefte.

Wat is de bedoeling eigenlijk?

Uiteindelijk hoop ik dat deze blog met steun van de Surinaamse gemeenschap in België meewerkt aan de positieve berichtgeving. Dat er meer gewerkt wordt aan behoud van onze cultuur, maar ook integratie hier. Minder van “daarom komen we niet vooruit” en zichtbaar meer van “zo kunnen we het samen doen”.  Weet je, het is allemaal gemakkelijker dan je zou denken. Het begint al bij die Belgische afstandelijkheid in te ruilen voor de Surinaamse hartelijkheid. En stap voor stap komen we er wel.