België lijkt voor veel Surinamers het beloofde land, nadat Nederland haar migratiebeleid verstrengde. “Ga naar België. Daar krijg je sneller je verblijfspapieren”. Die leugen wordt nog altijd even vaak verteld aan onwetende Surinamers die slechts hopen op een beter toekomst. En met die leugen in hun handbagage laten ze alles achter om hun geluk in België te proberen. Spijtig genoeg loopt dit zelden af als een sprookje.

Ik krijg regelmatig de vraag gesteld vanuit mijn thuisland hoe te emigreren naar België. En ieder keer benadruk ik dat ik geen expert ben op dit vlak. Ik kan enkel mijn ervaringen delen en soms dat van anderen. “Laat je eerst goed informeren door de juiste instanties voordat je deze stap maakt”, zeg ik dan. Ik merk vaak dat mensen me haast kwalijk nemen als ik met mijn goedbedoelde waarschuwingen kom.

“Ze gunt het anderen niet”.

Het is ook nooit goed, denk ik dan. Maar ik blijf het herhalen. Want de ervaringen van anderen die hun kans waagden en grandioos op hun gezicht belandden, zijn niet om naar huis te schrijven. Erger nog: er wordt niet naar huis geschreven. De mensen komen naar België en merken dat de verblijfsvergunningen niet gewoon uitgedeeld wordt. Niemand die garant staat, geen werk, geen woning. Dat optelsommetje is gelijk aan geen verblijfspapieren. Nee, België zit niet bepaald te wachten op méér buitenlanders. Maar we zijn Surinamers en we vinden een manier om te overleven. Uit schaamte wordt er gezwegen over die harde tijden en op sociale media delen we als de beste influencers hoe goed het leven in België is. Met het gevolg dat de volgende onwetende partij met SLM naar hier trekt. Een vicieuze cirkel van ellende.

Onlangs hoorde ik het verhaal over een mama die haar dochter naar België stuurde om te wonen bij een tante. Toen haar toeristenvisum verliep, bleek dat een vast verblijf toch niet in de sterren stond. Het meisje kon niet naar school en ziekenzorg is ook niet bepaald gemakkelijk zonder geldige verblijfspapieren. Intussen hoopt mama in Su dat haar tienerdochter binnenkort zwanger wordt, zodat ze misschien met een Belgisch kind toch kan blijven. We worden echt tot wanhoop gedreven in ons zoektocht naar beter toekomst voor onze kinderen.

Maar goed. Ik neem aan dat vele mensen aan dit artikel begonnen in de hoop antwoorden te krijgen over een emigratie naar België. Hier gaan we dan:

 

1.

Ik ben geen expert op dit vlak dus laat je informeren door de juiste instanties. Het consulaat van België in Suriname, via deze link of bellen naar vreemdelingenzaken zijn enkele opties. Lijkt dit teveel werk? Nou, het bespaart je op lang termijn véél tijd, verdriet en geld. Doe het gewoon!

2.

Je kunt hier geen verblijf krijgen als je niet kan voorzien voor jezelf of gezin. Dus ook hier zal je moeten werken. Maar ook dat gaat niet zonder een arbeids- of verblijfsvergunning. Tenzij je iemand vindt, die garant wilt staan voor je. By the way, met een toeristenvisum mag je ook niet werken.

3.

Reken niet op een sugardaddy, want België onderzoekt ook schijnrelaties.  En ook al heb je hierin succes en je verblijf wordt goedgekeurd, wil je echt dat jouw lot in handen is van een sugardaddy die misschien niet van je houdt? Want vanaf het moment dat de relatie stukloopt, is je verblijfsvergunning in het kader van gezinshereniging niet meer geldig.

4.

Als je het moeilijk hebt om eindjes aan elkaar te knopen in Suriname, gaat het niet persé gemakkelijker zijn in België. Maak vooraf een duidelijk plan.

5.

Ik heb geïnformeerd hoe iemand met een Surinaams paspoort kan emigreren naar België. Ik kwam hier via gezinshereniging toen ik drie jaar samen was met mijn Belgische vriend. Dit is voor veel Surinamers een optie, maar dit gaat ook niet even gemakkelijk. Als er garantie is op een vaste baan in België, kan de werkgever ook de verblijfsprocedure opstarten. Velen vind in België ook hun start door middel van een studie hier. Maar verblijf na afronding van de studie is net als in Nederland ook niet gegarandeerd. Overige opties zonder een garantsteller, arbeidscontract, voldoende financiële middelen of gezinshereniging zijn zo goed als onhaalbaar.

6.

Last but not least: Wees altijd een beetje wantrouwig als die tante of nicht in België vertelt hoe gemakkelijk het leven hier is. Het leven is overal ter wereld hard en op sommige momenten is het voor buitenlanders zelfs zwaarder. Je moet bereid zijn om te kruipen voordat je kan lopen. Dat wil zeggen dat niet alles vanzelf gaat, zelf met de beste en langste gebeden naar onze liever Heer niet.  Je gaat hier harder moeten werken om hier te wennen en of geaccepteerd te worden.