08.10 am, dinsdag


“Ryyyyyynn! Korstjes ook opeten hè. Ik maak je broertje nog snel klaar en dan gaan we naar school”


-onverstaanbaar gemommel- Ik haast me naar de kinderkamer en bedenk dat ik mezelf had beloofd om me niet op te jagen. De kinderen hebben de stress als eerste door. Juist wanneer ik me herpak en de frons op m’n voorhoofd weer glad heb kunnen strijken, lost minikind een straal van ochtendpipi recht op m’n nieuwe trui. Genoeg pipi om het zengevoel weg te spoelen. Had die een beetje naar rechts gemikt, dan had ik het misschien allemaal kunnen opvangen met de pamper nog in m’n hand. Beneden in de keuken is het verdacht stil. Minikind krijgt snel een pamper aan, ik een ander trui en de vloer moet het maar doen met een paar billendoekjes. Stilte is immers nooit een goed teken. Nu dus ook niet, want er is een natte plek op de keukenvloer en -tafel.


“Per ongeluk, maar ik heb het allemaal opgeruimd”
Het ongelukje was de keuken dopen met z’n beker melk en de oplossing was het allemaal schoonvegen met een droge doek. Ik wens dat ik z’n oplossing wat kon bijschaven of beter nog, voorkomen dat de melk niet in de parketvloer trok. Maar geen tijd, geen tijd. De schoolbel wacht op niemand en zeker niet tot ik een balans heb gevonden in deze #momlife voor gevorderden. Dus de tranen van frustratie steek ik achter slot en grendel. Die zal ik wel onder de douche laten vloeien. Because… hormooooooones! Maar nu pak ik kroost en al bij elkaar en we vliegen de deur uit.


Toegegeven, niet alle ochtenden zien er zo uit. Manlief heeft wel talloze keren voorgesteld dat ik in bed blijf en zonder boe of ba de hectische, pre-schoolse ochtendschift gedraaid. Na een paar weken heb ik die ook beter onder de knie. Soms, heel soms, op goede ochtenden durf ik te denken dat het allemaal een makkie is. Maar ik word wel snel met beide voeten weer aan de grond genageld. Want kleine mensjes opvoeden, is best heavy. Maar we doen voort en zingen stilletjes “stayin’ alive, stayin’ alive! Ha ha ha ha, stayin’ aliiiiiiiiiiiive’.