“Mama, je bent alweer laat!!!”. Alle ogen richten zich op de mama in kwestie. Deze kleurt rood nog voordat haar dochtertje de verwijtende woorden helemaal eruit heeft. Het is vijf uur en de herrie in het zaaltje van de naschoolse opvang is gaan liggen. Waarschijnlijk omdat de barmhartige kinderverzorgsters op het geniaal idee kwamen om de kindjes vanaf vijf uur een boterhammetje te geven. Een poging om ze wat te kalmeren en de ouders de stress van hun overstuurse kinderen te besparen. Een mooie oplossing maar zoals blijkt, werpt dit niet altijd vruchten af. En terwijl de verzorgsters en andere ouders blikken van medeleven werpen naar de mama, prijs ik mij gelukkig dat mijn kind vandaag niet in zo’n bui verkeert. Dit is nu die ‘mommy guilt’ die een werkende mama vijf op de vijf werkdagen ervaart. Het verlangen om meer bij je kind te zijn, maar ook om een carrière op te bouwen. Yes, the struggle is real. Het blijft ook niet hierbij, want er zijn nog een reeks aan harde realiteiten die je als werkende mama moet ondergaan. En dan is het eigenlijk best schandalig dat de gynaecoloog hiervan geen pamfletje overhandigt wanneer je over zwangerschap begint.

1.

Heyhey! Ik kan perfect functioneren na 5 à 6 uurtjes slaap. Howbouda?

2.

Je hebt wel eens een snotdoekje, fopspeen of speelgoed uit je handtas gevist. En om eerlijk te zijn, heb ik liever het laatste dan eerste.

3.

Kindje ziek? De dag begint al met stevige onderhandelingen voordat je met één voet uit bed stapt. Wie voert het ongemakelijk telefoontje naar het werk om af te melden vanwege jouw ziek kindje?

4.

Tussen 06:00 en 08:00 is het een en al chaos! “Waar is je broodbakje? Een beetje sneller eten alsjeblieft! Doe je jas aan! Doe je jas aan!!! WE.ZIJN.AL.LAAT!”.

5.

Het lijkt op de perfecte werkdag. De collega’s zijn in een goede bui. De nostalgische top- 50 is te horen op de radio. Je krijgt een complimenterende mail voor jouw inzet. En dan verschijnt het nummer van de school of kinderopvang op jouw telefoonscherm. Wedden dat het geen goed nieuws is? Begin maar de werkagenda open te slaan, want héél de weekplanning ligt vanaf nu overhoop.

6.

Nu we het toch over opvang hebben. Waneer ze zeggen dat een kind net zoveel als een huis kost, hebben ze het over kinderopvang. Want die is soms net zoveel als de maandelijkse huur-of hypotheekaflossing. Schrijf die kindjes maar zo snel mogelijk in voor school.

7.

Tussen 18:00 en 20:00 is het weer van da: “Komaan, eten alsjeblieft. Jongens, we lopen niet in ons nakie door het huis. Pyama’s aan! Bedtijd. Bedtijd. BEDTIJD OF GEEN VERHAALTJE!!!”

8.

20:03 pm. De kinderen liggen in bed, maar jij snurkt het hardst vanop de bank. Maar als je het toch klaarspeelt om niet in bed te ploffen van vermoeidheid, zit je in constante innerlijke strijd over de invulling van jouw avond. Eindelijk tijd voor jezelf of aan die grote hoop vuile was beginnen?

9.

Uiteindelijk ben je met de afstandbediening in je hand in slaap gevallen voor de tv. Wanneer je ergens in de holst van de nacht wakker wordt, moet je met moeite jezelf naar bed slepen. Maar niet voordat je even in de kinderkamer piept. En misschien ligt het aan de stilte die de nacht met zich meebrengt, of de schemering van de maan die de kamer binnensluipt. Het kan ook liggen aan jouw extreem slaapgebrek. Maar starend naar jouw klein wondertje, besef je stilletjes dat moederschap wel het beste is dat je overkwam. Of komt dit toch door dat extreem slaapgebrek?