Mama, waarom ben je bruin?

“Mama, waarom ben je bruin?”

Mijn adem stokt en ik staar naar het klein handje dat over mijn arm wrijft. Zijn nieuwsgierige oogjes bestuderen mijn huid, terwijl hij op een antwoord wacht. Ons gesprek over de langste spaghettisliert ooit, is allang vergeten. Gado wan sabi wat ik op dat moment moet zeggen. Ik haal alle zelfhulpboeken door mijn hoofd, hulpeloos op zoek naar een antwoord.

“Omdat mama zo geboren is?”, ontsnapt er tussen mijn lippen. Hij hoort de vraag in mijn antwoord. En ik zie hem denken: zeg ze het of vraag ze het?

“Maar waarom dan?”

“Omdat het gewoon zo is”.

Ik kan mezelf wel trappen. Van alles dat ik kon antwoorden. Ai boi! Ik had gedacht volledig voorbereid te zijn wanneer hij met vragen over onze huidskleur zou komen. Ik had de ervaringen van Dalila Hermans in ‘Brief aan Cooper en de Wereld’ geabsorbeerd. Ik had vraagstukken gelezen en had al vele gesprekken gevoerd met andere mama’s. Als hij daar stond met zijn vragen, zou ik zonder aarzeling een antwoord hebben dat duizendmaal beter klonk dan: “het is gewoon zo”.

Maar hij is pas drie! Drie jaar! Hoe komt een kind van drie jaar met zulke vragen? Waarom wilt hij het al zo vroeg weten? Heeft een vriendje op school hem gevraagd? Hebben ze hem gepest erover? Schaamt hij zich voor zijn mama? Duizend vragen racen door mijn hoofd. En Rynn, lieve Rynn staart nog altijd geboeid naar mijn armen. Hij streelt er voorzichtig over alsof ik één van onze katten ben. We zitten allebei op de vloer van mijn slaapkamer en de tranen prikken in mijn ogen bij de laatste gedachte. Over de schaamte, niet de katten…

“Vind je het niet leuk dat mama bruin is?”, vraag ik voorzichtig. Of zeg maar eerder dom, want het lijk alsof ik moedwillig een vat zout op mijn open wonde kap.

“Nee”, antwoord hij dan en van binnen grijp ik dramatisch naar mijn borst, richt mijn ogen naar de hemelen. I’m coming Elisabeth, giert door mijn hoofd.

“Mama moet zijn net als mij”

“Maar Rynn, jij bent ook bruin hoor. Alleen een beetje lichter”

“Nee, ik ben geel. Mama is bruin en papa is roze”.

En die laatste zin. Die simpele, politiek incorrecte woorden uit de mond van mijn driejarig zoontje doen mij in de lach schieten. Hij lacht mee, ook al snapt hij totaal niet waarom. Als zijn mama iets grappig vindt, dan is het voor hem automatisch ook grappig. Hij heeft helemaal niet door dat ik amper een minuut daarvoor bijna in huilen uitbarstte door mijn eigen stommiteit. Ik kan het ook niet anders noemen. Ik had zijn onschuldig vraagje meteen gelinkt aan al mijn nare ervaringen en angsten voor de toekomst. Terwijl het op dat moment niets meer was dan een onschuldige vraag. Mijn angsten namen de bovenhand en voordat ik het wist, had ik mezelf haast in een zwart gat van twijfel, verdriet en woede gesmeten. Gelukkig besefte ik door zijn grappige opmerking één belangrijk ding: hij is een kind! Hij is totaal niet bezig met vraagstukken over rassenongelijkheid en onrechtvaardigheden. En als ik kan, beweeg ik hemel en aarde om die onschuld in zijn ogen nog een beetje langer te zien.

Later legde ik hem kort uit hoe zijn bruine mama en zijn roze papa samen een prachtige maar gekke jongen hebben gemaakt die op hun allebei lijkt. Niet dat het hem iets uitmaakte, want hij vroeg daarop meteen waarom hij niet pizza, lasagne en patatten tegelijk mocht eten. Zo zie je maar waar de prioriteiten van een peuter liggen.

 

*Gado wan sabi = God alleen weet

04 comments on “Mama, waarom ben je bruin?

  • Elsa , Direct link to comment

    Hahahaha. Jose en ik gingen kapot om die gele Rynn en die roze Arno.
    Ai…mi lob mi boi. En ik weet precies wat je bedoelt, voelt etc. Enjoy these moments.

  • Chris , Direct link to comment

    Zo mooi verwoordt Zas, je moet daar echt wat mee doen!! Rynn met zijn wijselijk vraagjes en dit is nog maar het begin van zijn vragenvuurtje ? laatst vroeg hij waarom we de maan kunnen zien want het was dag ?

  • Jeannette , Direct link to comment

    Kinderen zijn volgens mij de meest heerlijke en eerlijke wezentjes. Ze zien en voelen alles en willen álles weten. Onze kinderen zijn 11 en 8… Konden ze maar zo lekker jong blijven. De tijd vliegt… Leuk geschreven!

  • Jeannette , Direct link to comment

    Kinderen zijn volgens mij de meest heerlijke en eerlijke wezentjes. Ze zien en voelen alles en willen álles weten. Onze kinderen zijn 11 en 8… Konden ze maar zo lekker jong blijven. De tijd vliegt… Leuk geschreven

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *