Emigreren naar het buitenland? Bezint eer ge begint

Dit lijkt meteen op een doembericht, maar ik bedoel het goed. Beloofd! Ik zou het een ieder aanraden om eens in je leven die stap te maken en naar het buitenland te verhuizen. Ik heb het gedaan en ik ben er sterker door geworden. Ik heb mezelf beter leren begrijpen en zelfstandiger door geworden. En toch zal ik niet zeggen: ‘ik heb er nooit spijt van gehad’.

Want er zijn genoeg momenten geweest, waar ik spijt had van mijn keuze om naar België te verhuizen. Ik had zwaar onderschat hoe groot die stap was. En misschien had ik me er beter op moeten voorbereiden. Nu jaren later, ben ik blij en trots dat ik de moeilijke periodes heb doorstaan. Als ik kijk naar mijn klein gezinnetje kijk, besef ik dat dit allemaal de moeite waard is geweest. En omdat ik zelf een grote sprong in de diepte nam, hoop ik dat ik met wat tips toch een vangnet kan bieden voor zij die emigreren naar het buitenland overwegen. Want het moment dat je op andere bodem stapt, verandert jou leven in één handomdraai.

Twee adressen, twee talen

Naast twee adressen, spreek je nu ook twee talen. En ook al lijkt het op Nederlands in België, zul je snel leren dat het Vlaams soms echt onverstaanbaar is.  Wanneer ik de grens oversteek richting Amsterdam, moet ik serieus letten op wat ik zeg. Mijn familie kijkt snel raar op als ik zeg dat ik schrik heb. ‘Bedoel je dat je de hik hebt?’

… daarmee bedoel ik natuurlijk dat ik bang ben… zo zie je maar.

Ik ben mezelf niet meer

Je hoort bijna nergens meer bij. Voor mij is het misschien eerder een persoonlijk gevoel. In België ben ik en zal ik altijd een Surinaamse zijn, die buitenlander. Voor mijn familie in Nederland ben ik nu een half-Belg vanwege de manier waarop ik nu praat en de gewoontes die ik zonder meer heb overgenomen. En voor mijn familie en vrienden in Suriname ben ik zonder meer Belg: ver weg, anders en heel af en toe flarden van mijn persoonlijkheid die ze telefonisch of online terugvinden. Maar zeker niet meer hetzelfde als vroeger. Ik heb het hier soms nogal moeilijk mee, maar ik besef tegelijkertijd dat ik niet meer dezelfde persoon ben als zeven jaar geleden.

Een pakketje uit Suriname is goud waard

Vroeger luste ik geen broodje pindakaas of sopropo. Nu ben ik het gelukkigst als ik een potje pindakaas kan scoren in de winkel.

Leuk weetje: Belgen lusten zelden pindakaas.

Geef ze maar liever speculoos of chocopasta.

En sopropo koop ik samen met mijn antroewa en kouseband in bulk als ik in Nederland ben. Terug in Belgïe snij ik dat net zo netjes als de dames van Combé markt, pak het in en hup de diepvriezer in. En als ik mezelf goed wil verwennen, maak ik het klaar met een paar Lieve Hugo deuntjes op de achtergrond. Want in België proeft alles dat een beetje aan Suriname doet denken, duizendmaal beter. Ik vermoed dat de Nederlandse Surinamers het minder moeilijk hebben, omdat ze de luxe van een Surinaamse toko hebben. Ik moet maar genoegen nemen met een bezoekje aan Chinatown in Antwerpen. En als ik op de terugweg haast huppel van geluk met mijn tas vol Top Ramen noodles, zou je denken dat ik de lotterij had gewonnen.

Nieuwe vriendschappen

Dit kan natuurlijk weer aan mij liggen. Maar nieuwe vriendschappen sluiten, is niet altijd even gemakkelijk. De meeste vriendschappen sluit je op de middelbare School of universiteit. Daarna kan dit nog op de werkvloer of in een vereniging. Mijn eerste jaar in België was voor mij vooral een eenzaam jaar. Mijn vrienden van school, werk en vereniging waren een oceaan te ver voor mij. Ik werkte als uitzendkracht en kon nauwlijks het vlaams ontcijferen dat ze op de werkvloer spraken. Dus zweeg ik en knikte ik ongemakkelijk als er een vraag gesteld werd. De enige vriendschappen die ik sloot, waren tijdens de inburgeringscursus en die waren vooral van héél korte duur. Het had mij goed gedaan om me bij een vereniging aan te sluiten. Vrijwilligerswerk, een taalcursus of wat dan ook. Alles om een beetje onder de mensen te komen.  Het is met mij uiteindelijk goed gekomen, maar de kunst om nieuwe, duurzame vriendschappen te sluiten, heb ik nog altijd niet onder de knie.  Gelukkig heb ik daartegenover wel geleerd om de vrienden die ik al had en de nieuwe die de moeite waard zijn, beter te waarderen.

Het gras is niet groener.

Ik krijg wel eens te horen dat ik het veel beter hier heb in België. Er wordt in Suriname daar misschien ook vanuit gegaan. Allereerst: geloof niets wat je op sociale media ziet. Een mens deelt vanzelfsprekend alleen de mooie ervaringen in plaats van al de slechte. Mijn leven hier is anders, niet persé beter. Ik heb hier net zoveel uitdagingen als wanneer ik in Suriname was gebleven. Mijn uitdagingen zijn gewoon anders, maar het blijven uitdagingen.

Het leven gaat door.

Ook zonder jou. Het bezorgt me soms wel een krop in de keel wanneer ik besef hoe snel en hard alles veranderd zonder mij. Toen ik verhuisde, was mijn zusje amper achter jaar. Nu is ze een tiener met interesses en een stevige eigen mening. Mijn beste vriendinnen zijn getrouwd, terwijl ik nog vastklamp aan onze herinneringen als jonge twintigers. Toen we dachten dat we de wereld konden veroveren door te beginnen met de dansvloer van Starzz discotheek. Intussen heb ik twee huwelijken en één bevalling gemist. Zeven jaren aan verjaardagen, kerstfeesten, srefi densi’s en owru yari’s. Ja, het leven gaat echt door, met of zonder jou.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *