Een week in Lanzarote

Het was twee jaren geleden sinds we onze laatste vliegvakantie maakten als gezin. De laatste keer was naar Suriname (natuurlijk). Rynn was 6 maandjes oud en we hadden ons voorbereid op een vlucht rechtstreeks uit onze ergste nachtmerries. Want wat kan het irritantste geluid zijn tijdens een 9-uur durende vlucht: een huilende baby. Zonder grap, ik had me voorbereid op luidop zuchtende passagiers, geïrriteerde blikken en weinig slaap. Het viel uiteindelijk allemaal goed mee en we kregen bij het verlaten van het toestel zelfs complimenten over onze vrolijke maar stille baby. Goed! Dat was twee jaren geleden.

Rynn is sindsdien opgegroeid tot een luidruchtige peuter, die een voorbijganger kan doen schrikken wanneer hij plots luidkeels begint te zingen. Ja ja, hij is nog een vrolijk mannetje, maar niet bepaalde de stilste in huis. Ook niet de tweede stilste. Maar we bleven optimistisch. Ik had alle nutteloze artikels gelezen over een kind bezig te houden tijdens een vlucht. Een kleurboek, zijn favoriete verhaaltjes, een knuffel of een spelletje. Allemaal nutteloos omdat niets van die leuke ideetjes interessant genoeg was voor Rynn. Aandacht! Mijn jongen wilde vier uren lang aandacht en zou aandacht krijgen van zijn ouders en iedereen die langs zijn stoel passeerde. We hebben geen oog dicht gedaan en kwam uiterst vermoeid aan op de vakantiebestemming. Maar dat was gelukkig toch het enigste dat we heel de vakantie op te merken hadden. Want! Nu het positieve… maar eerst even een prachtig beeld van de bloemen in de tuin van ons huurhuisje.

Prachtig hé! Voel je het optimisme terugsijpelen in de wereld? Want ondanks alles hadden we een goede vlucht. Hij heeft niet één keer gehuild of zijn eten drie rijen verder gesmeten. En met dit gevoel van opluchting begonnen we aan ons weekje weg van stress en verplichtingen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *