“Nigeria! Niet Ghana?! Hoe ist mogelijk?”

Het geroezemoes van de gasten luwde even en hier en daar kreeg ik enkele verbaasde blikken. Naast mij gniffelde mijn man.

“Ik zei je toch. Niet alle Surinaamse slaven kwamen van Ghana. En Nigeria is toch niet zover van daar. Dus eigenlijk had je het bijna goed”.

Waarom vinden mannen het altijd nodig om met kantklare oplossingen en verklaringen te komen op momenten wanneer je als vrouw de situatie liefst langer met emoties en drama benaderd. Ik wilde geen kantklare uitleg hebben. Ik wilde eerst bekomen dat mijn leven één grote leugen is.

Bijna drie maanden moest ik wachten op deze resultaten. Ik dacht haast dat ze in Amerika mijn buisje baba niet hadden ontvangen. Maar ze hadden het en tijdens een familiefeest kwam eindelijk de mail met de resultaten binnen over mijn afstamming. En temidden van de klinkende glazen cava bekeek ik mijn resultaten.

65% Nigeriaans. Niets Ghanees. Niet eens een ietsiebietsie stukje DNA van Ghana. Zwijg maar over het kleine percentage Scandinavisch afkomst, want ik ben nog de eerste trauma aan het verwerken. Ja, ik weet trouwens dat ik wat overdrijf.

Maar om helemaal eerlijk te zijn, nam ik het stamboomonderzoek van My Heritage af ter bevestiging van wat ik dacht te weten. En wat ik dacht te weten, is totaal niet meer wat ik dacht te zijn.

“Is het trouwens raar als ik een club opricht voor Surinamers die door deze test worstelen met een identiteitscrisis?”

Mijn beste vriendin is van Ghanese afkomst en we vonden altijd gelijkenissen in onze culturen terug. Ook had ik in Suriname bij een rondleiding in Fort Nieuw-Amsterdam vernomen dat de Surinaamse slaven afkomstig waren van Ghana. Dus ging ik, net als vele andere Surinamers, er vanuit dat mijn roots terug te vinden waren in Ghana. Niet dus! Ik voel me belogen. Ik weet niet door wie. De eerste dagen zat ik vastgeroest in een ontkenningsfase. Vervolgens voelde ik woede. Ook hier kon ik geen doelwit vinden om mijn frustraties op te richten. Ik heb héél even overwogen om een boze brief te sturen naar My Heritage. But who am I kidding? Ja, ik weet nog steeds dat ik aan het overdrijven ben. Is het trouwens raar als ik een club opricht voor Surinamers die door deze test worstelen met een identiteitscrisis? Waarschijnlijk wel!

“Ik ben nog altijd mijn vaders kind en niemand moet zich nog aanmelden bij de Maury show”

Ik weet dat ik het moet loslaten en en misschien mijn Nigeriaanse roots accepteren. Maar dat ga ik lekker niet doen. Die DNA test was leuk en al, maar het veranderde niets aan wie ik ben. Mijn zoontje heeft nog altijd dezelfde vader. Ik ben nog altijd mijn vaders kind en niemand moet zich nog aanmelden bij de Maury show. Als er roots zijn waar ik mij aan moet vastklampen… als het echt zou moeten en niets moet… dan zal het de Surinaamse wel zijn. Al de rest schuif ik gewoon terug in mijn doosje met ditje datjes en die gaat vervolgens naar de zolder, totdat ik die over een paar jaren terugvindt. En waarschijnlijk reageer ik net zo verbaasd als nu. En wat denk je? Ben ik nu echt aan het overdrijven?

*baba = speeksel