Dieptes en nog diepere dieptes van heimwee

“Toen mijn oom overleed, ging mijn familie door een verschrikkelijk zware periode. Daar kon ik niet bij helpen. Ik kon mijn nichten geen hand uitsteken, mijn vader geen afleiding bieden, mijn oom geen laatste groet brengen. Alleen met mijn verdriet voelde ik me eenzaam tussen allemaal mensen die mijn oom nooit gekend hadden. Dat was pure, diepe heimwee voor mij.”

Deze maand sprak ik met Zoë Deceuninck over heimwee, een gevoel dat een ieder wel eens overvalt tijdens vakantie. Dit gevoel wordt echter zwaarder te verwerken bij emigratie. Er is ook geen tijdstempel op te plakken, omdat er ook geen datum is op terugkeer naar je thuisland.

“Af en toe overvallen me kleine momentjes van heimwee, wanneer ik uit het raam kijk van de bus en opeens zie ik het lachende gezicht van mijn broer voor mijn netvlies dansen. Dat zijn momenten waar ik van geniet, dan moet ik eens glimlachen en ga meteen verder met andere gedachten, die niets meer met België te maken hebben. Want dan denk ik snel aan de straten van Gent, waarop ik al fietsend slalom tussen de shopgaande mensen en met zekerheid slibberige tramsporen ontwijk. Dan denk ik aan mijn geboortestad waar ik de weg op mijn duimpje ken. Of dan begin ik te verlangen naar een gesprek met een goede vriend, die me al van kleins af kent en waarbij ik de dingen niet letterlijk hoef uit te leggen om me begrepen te voelen.”

Dit zijn de momenten waar Zoë het knagend gevoel gemakkelijk van zich kan afschuiven. Maar soms is dit niet even gemakkelijk en op die dagen word ze bevangen door de neiging zich op te sluiten in haar kamer om de tranen eens goed te laten vloeien. Negatieve gevoelens duiken op en ze duwt zichzelf nog dieper het gemis in. “In mijn hoofd blijven alle dingen die ik mis aan België door mijn hoofd spoken. Alles wat ik heb opgegeven… Ik begin dan te twijfelen of dit wel de juiste beslissing is. En bij dramatisch dieptes denk ik dat ik geen vrienden en geen leven meer heb. Dat niemand mij begrijpt en dat niemand mij wilt begrijpen.”

Maar na een dagje schudt ze het weemoedig deken van zich af, dwingt ze zichzelf de deur weer uit om weer van alles te ondernemen. “Zo kan ik mezelf eraan herinneren waarom ik hier in Suriname ben. Het helpt ook altijd om te skypen met mijn ouders of een lange mail te sturen naar mijn moeder, waarin ik klaag over al mijn negatieve gevoelens.”

Want de jonge journaliste beseft al te goed dat de gedachten aan haar familie in België de grootste rol speelt wanneer we het over heimwee hebben. “Er gaat natuurlijk niets boven een knuffel van de eigen mama, die met warme soep en een luisterend oor klaarstaat wanneer je het even allemaal niet meer ziet zitten. De meeste momenten van heimwee worden bij mij opgeroepen door een gemis aan familiale liefde.”

Gelukkig kan zij die periode van gemis af en toe even overbruggen. Enkele maanden geleden reisde ze terug naar België om de feestdagen te vieren met directe familie en vrienden. Wat ze niet verwachtte, is hoe confronterend die terugkomst zou zijn. “Toen ik twee jaar geleden voor het eerst vertrok, was ik niet zo family minded als ik dat nu ben. Maar ik had toen meer heimwee naar België dan nu, misschien omdat het de eerste keer was dat ik vertrok. De afstand tussen mijn familie en ik heeft ons op een manier dichter bij elkaar gebracht. De tijden die we nu hebben zijn intenser, want we weten dat we niet meer elke dag samen aan tafel kunnen zitten. Met die wetenschap geniet je volgens mij altijd een beetje meer.”

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *