Brief aan mijn lange afstands BFF

Heey bestie,

Het is lang geleden dat we elkaar het laatst spraken en nog langer sinds we elkaar zagen. Mis je mij? Want ik mis jou en zeker de bar’ bari van je. Ik moet je iets bekennen. Iets dat ik allang kwijt wil, maar nooit luidop durfde te zeggen. Hier komt het: sorry dat ik je in de steek liet. Je weet wel waarom ik vertrok naar België, maar weet dat jij altijd één van de redenen bent geweest om te blijven. En toch moest ik weg en jij bleef achter.

We zijn nu allebei volwassen dames. Niet die wilde chickies die vroeger iets te vrolijk Starzz discotheek binnenhuppelden om te ‘shinen’. Weet je dat ik nu al een kater heb na één cocktail? Dat ik last heb van me knieën als ik low low low wil dansen in me apple bottom jeans en die boots met de fur. Je weet toch hoe ik talentvol een leuke vent naar me toe kon lokken met slechts een knipoogje. Als ik ‘s avonds nu knipoog naar mijn eigen leuke vent, ben ik al blij dat mijn ogen niet dichtblijven van vermoeidheid. Nee, ik ben  niet meer hetzelfde. En jij ook niet. Ik ben een beetje verdikt. Jij ook. Maar het was waarschijnlijk onvermijdelijk.  Want we zijn nu mamas en we weten iets van verantwoordelijkheidsgevoel. Wie had dat nu gedacht? Gek hoe snel de tijd voorbij is gevlogen. Toch had ik nooit gedacht dat we elkaar zo hard uit het oog zouden verliezen. Voordat ik vertrok, grapte ik nog: ‘uit het oog, uit het hart’. Nooit had ik gedacht dat dit misschien wel waar kon zijn. Ik hoop nog altijd dat dit niet het geval is.

Want dankzij jou heb ik die hectische, wilde jaren overleefd. Nu ik een volwassen vrouw ben of hoor te zijn, wil ik dat niet zonder jou. Als het kon, sprong ik elk weekend bij jou binnen om mijn frustraties weg te drinken. Of misschien namen we de kids mee naar de speeltuin, terwijl wij over alles en iedereen roddelden. Beter nog: als de afstand niet tussen ons lag, lieten we de kinderen thuis met hun vaders en gingen we samen terug naar discotheek Starzz om onze jeugd te herleven. Maar het lot heeft anders beslist. Nou nee, ik heb anders beslist en we moeten leren leven met de keuzes die we hebben gemaakt.

Soms wil ik dat we de tijd terug konden draaien om te zien hoe onze vriendschap juist ontstond. Hoe we samen huilden om gebroken harten en gierden om onze eigen onnozelheden. Toen we arm in arm staarden naar een toekomst waarin alles mogelijk voelde. Ik ben blij om de vriendschappen die ik de laatste jaren heb gesloten en ik weet dat jij ook blij ben met die van jou.

Maar er blijft toch iets speciaal aan de relatie die wij opbouwden en die ons heeft gevormd. We hebben de omwentelingen van de jeugd overleefd en samen de eerste sprongen naar volwassenheid gemaakt. We waren daar voor elkaar. Altijd. En hoewel de grote afstand, onze gezinnen, schema’s en de enorme drukte van deze levensfase vaak een belemmering vormen, weet ik dat we er nog steeds zijn voor elkaar. Het klinkt misschien afgezaagd en dwaas om te zeggen dat we in gedachten altijd samen zijn, maar dat zijn we echt. Het maakt niet uit hoeveel kilometers of uren er tussen ons zijn, ik weet dat je nog steeds een zachte plek bent waar ik kan landen als het nodig is. Want het liefst wil ik dat wij,  ondanks de duizenden kilometers tussen ons, BFF-FL blijven. Best Friends Forever For Life ja!!! En ik hoop dat jij er ook zo over denkt.

Ik moet nu gaan. Het is verdacht stil in huis dus ik denk dat mijn zoontje kattenkwaad uithaalt. Schrijf je me gauw terug?

Liefs,

je BFFFL

 

04 comments on “Brief aan mijn lange afstands BFF

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *